Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą Politykę prywatności.

[ Zamknij ]

Wasze wpisy

Studzienka Bamberki w Poznaniu

Autor wpisu: Uczniowie Zespołu Szkół Gastronomicznych im. Karola Libelta w Poznaniu, wpis powstał w ramach programu CEO EtnoLog – zaloguj się na ludowo
Data publikacji: 24.08.2011

Powstanie Bamberki wiąże się z podejmowanymi na początku XX stulecia działaniami, których celem było upiększenie Poznania. Kwotę 12 tysięcy marek, ofiarowaną przez rodzinę Goldenringów w 1909 roku, magistrat postanowił przeznaczyć na postawienie na Starym Rynku, w pobliżu ratusza studzienki służącej mieszkańcom i przekupniom.

Z propozycją jej wykonania zwrócono się w 1913 roku do pochodzącego z Poznania berlińskiego rzeźbiarza Fritza Rosenberga. Studzienka z wapiennego muszlowca miała zostać zwieńczona rzeźbą figuralną.

Do zawarcia kontraktu chyba jednak nie doszło. Jak wynika z materiałów będących w posiadaniu rodziny fundatorów, studzienkę zaprojektował bowiem radca budowlany Stahl.
Figurę Bamberki wykonał Joseph Wackerle, któremu jako model posłużyła długoletnia pracownica firmy Goldenringów, Jadwiga Gadomska.

Odsłonięcie studzienki, ustawionej na wprost wylotu ulicy Woźnej i nazwanej imieniem fundatorów, miało miejsce dopiero 9 sierpnia 1915 roku. Dzięki specjalnej kracie, na której ustawiano naczynia pod wylewkami, służyła ona do czerpania wody oraz jako poidło dla koni. Ponadto od tyłu znajdowało się urządzenie do picia dla ludzi „w rodzaju studzienek spotykanych często w Rzymie”, a także dwa pojniki dla psów.

W 1929 roku magistrat uznał dotychczasowe usytuowanie Bamberki za niekorzystne i zarządził jej przeniesienie pod zachodnią ścianę ratusza. Członek rodziny fundatorów, Teodor Sterzyński, domagał się przesunięcia studzienki na jej dawne miejsce, niemal naprzeciw kamienicy należącej niegdyś do Goldenringów. Przez wiele lat spierano się o to, gdzie powinna stać Bamberka.

W 1963 roku Bamberkę przewieziono do Muzeum Etnograficznego. W następnym roku, po naprawie uszkodzeń powstałych wskutek niewłaściwego transportu, ustawiono ją w ogrodzie Muzeum od strony ulicy Mostowej.

W 1977 roku Bamberka powróciła jednak na Stary Rynek. Ze względu na swoje wartości historyczne, kulturalne i artystyczne została także wpisana do rejestru zabytków.

W 1990 roku w „Kronice Miasta Poznania” ukazał się artykuł Barbary Stachowiak zatytułowany Bamberka czy Szamotulanka?. Przeprowadzona analiza poszczególnych elementów ubioru skłoniła autorkę do stwierdzenia: „Statua, bez względu na nazwę, dotrwała do czasów, w których – choć z opóźnieniem – można przywrócić należne jej miano: Szamotulanka!” Zdecydowanie przeciwstawiła się tej propozycji Maria Paradowska, autorka książki Bambrzy. Mieszkańcy dawnych wsi miasta Poznania, która napisała: „Pamiętać należy, że na strój bamberski wpływ miały ubiory ludowe Wielkopolski. Wyrażam przekonanie, zapewne w imieniu większości poznaniaków, że zgodnie z kilkudziesięcioletnią tradycją Bamberka na Starym Rynku winna pozostać i jest bez cienia wątpliwości Bamberką, jak to było w zamyśle fundatorów”.

Dzieje Bamberki utrwalone zostały na umieszczonej z tyłu studzienki brązowej tablicy wykonanej przez Wiesława Koronowskiego. Jej odsłonięciem 30 kwietnia 1996 roku zapoczątkowało swoją działalność nowo powstałe Towarzystwo Bambrów Poznańskich.

Metryczka:

Podziel się:  

Oceń artykuł:
  Aktualna ocena: 3,3 (głosów: 1315)

Komentarze (0):

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować!

Powiązane lokalizacje

Galeria

Studzienka Bamberki w Poznaniu

Mapa

Zaloguj się przez Facebook
Connect to your Facebook Account
Logowanie



rejestracja
zapomniałem hasła

Newsletter