Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą Politykę prywatności.

[ Zamknij ]

Wasze wpisy

Historia budynku Zespołu Szkół Ogólnokształcących w Bystrzycy Kłodzkiej

Autor wpisu: kaszalocik
Data publikacji: 27.11.2011
Okres historyczny: 1800-1914

2 lipca 1877 roku położono kamień węgielny pod budowę gmachu Seminarium Nauczycielskiego w Bystrzycy Kłodzkiej. Do budowy przeznaczono kamień ze zburzonego Fortu Wilhelma. 5 kwietnia 1880 roku nastąpiło uroczyste poświęcenie nowo wybudowanego gmachu szkoły.

Lata 1766–1945

Historia Seminarium Nauczycielskiego sięga jednak roku 1766.

Król pruski Fryderyk Wielki w 1765 roku wydał regulamin dla szkół Śląska i Hrabstwa Kłodzkiego. W Bystrzycy, na mocy owego regulaminu, przewidziano utworzenie Seminarium Nauczycielskiego. Ignacy von Felbinger, żagański opat i reformator szkolnictwa, przekształcił szkołę miejską we wzorcową placówkę, która nazwano Królewskim Katolickim Seminarium Nauczycielskim.

Uroczyste otwarcie seminarium nastąpiło 24 kwietnia 1766 roku. Szkoła miała kształcić kadry nauczycielskie dla szkół ludowych. Otwarcie w Bystrzycy tego typu placówki edukacyjnej, jednej z pierwszych w Niemczech, podniosło prestiż naszego miasta.

Seminarium początkowo nie miało stałej siedziby. Od momentu otwarcia do 1767 roku mieściło się w narożnym domku pod numerem 2 w Rynku. Rok później przeniesiono je do domu szkolnego na plebanii, a następnie do Kłodzka. W następnych latach przenoszono je jeszcze do Potoczka, do Słupca, by na początku XIX wieku powróciło do Bystrzycy Kłodzkiej.

Stałej siedziby nadal nie było, dlatego władze oświatowe postanowiły wybudować nowy budynek dla szkoły.

Pierwsze projekty gmachu Seminarium Nauczycielskiego zostały wykreślone w 1869 roku przez wrocławskiego architekta Oliviera Pavelta, który zaproponował kompleks utrzymany w stylu neogotyckim, złożony z korpusu głównego oraz dwóch odrębnych, znajdujących się po bokach budynków mieszkalnych dla nauczycieli. Korpus główny łączył się w tylnej części z przybudówką mieszczącą aulę ukształtowaną na podobieństwo kaplicy. Ten „genialny”, zdaniem Franza Volkmera, projekt został uznany przez inwestorów za zbyt kosztowny i do tego niefunkcjonalny. Z tych względów zdecydowano się w roku 1871 na zamówienie nowego projektu u kolejnego architekta – Promnitza. W wariancie tym dwa niższe skrzydła zawierające mieszkania dla nauczycieli zostały połączone z korpusem głównym za pośrednictwem sześciobocznych wież, przyczyniających się równocześnie do ożywienia fasady obiektu. W 1873 roku zdecydowano się na okazalszą fasadę kosztem zmniejszenia rozmiarów skrzydeł mieszkalnych oraz „budowli tylnej”, zawierającej jadalnię i salę muzyczną. Ostatni plan tego architekta został skorygowany przez królewskiego inspektora budowlanego w Kłodzku – Baumgarta, a następnie przedłożony w 1874 roku w ministerstwie. Projekt doczekał się pozytywnej oceny, podobnie jak grunty ofiarowane pod budowę przez magistrat Bystrzycy Kłodzkiej, wizytowane 4 maja w 1876 roku przez komisarzy rządowych i przedstawicieli władz szkolnictwa prowincji. Wkrótce wyznaczono realizatora budowli, którym został architekt Drewitz.

2 lipca 1877 roku położono kamień węgielny pod budowę seminarium. Do budowy przeznaczono kamień ze zburzonego Fortu Wilhelma.

5 kwietnia 1880 roku nastąpiło uroczyste poświęcenie nowo wybudowanego gmachu szkoły. W latach 1874–1908 dyrektorem seminarium był doktor Franciszek Volkmer, autor jednej z kronik miasta.

Szkoła przetrwała okres cesarski i pierwsze lata republiki weimarskiej (po I wojnie światowej). W latach 20. przeprowadzono w Niemczech reformę szkolnictwa. W 1922 roku założenia reformy zaczęto realizować w Bystrzycy Kłodzkiej. W 1925 roku seminarium zamknięto i przekształcono w średnią szkołę uzupełniającą (Aufbauschule). W 1928 roku w szkole odbyła się pierwsza matura, zdało ją 7 uczniów (sześciu chłopców i jedna dziewczyna).

Niemiecka szkoła średnia przetrwała w tym budynku do zakończenia drugiej wojny światowej w 1945 roku.

Lata 1945–2008

Budynek przy ulicy Sempołowskiej 13 (dawniej Seminaryjnej) nieprzerwanie służy jako placówka edukacyjna. Już 3 września 1945 roku powstały w nim polskie gimnazjum i liceum.

Gmach, zaprojektowany jako jednolity obiekt utrzymany w stylistyce włoskiego neorenesansu i baroku, jest jednym z najpiękniejszych obiektów w Bystrzycy Kłodzkiej. Wnętrze zachowało pierwotny układ. Klatki schodowe są nakryte sklepieniami odcinkowymi. Ściany rytmicznie artykułowane półfilarami, między którymi usytuowano arkadowe nisze, nadają wnętrzu wyjątkowy charakter. Na uwagę zasługuje także otoczenie szkoły – piękny park o powierzchni prawie 2000 metrów kwadratowych.

Źródło:

Krystyna Bartnik, Śląsk w zabytkach sztuki. Bystrzyca Kłodzka, Wrocław 1992.
Willi Schauer, Kronika miasta Bystrzyca Kłodzka.
Feliks Taubitz, Herman Stehr Schule, Ruthen, na zlecenie dawnych nauczycieli i uczniów.
Franciszek Volkmer, Historia miasta Bystrzyca Kłodzka w Hrabstwie Kłodzkim, Bystrzyca Kłodzka 1897.

Metryczka:

Podziel się:  

Oceń artykuł:
  Aktualna ocena: 3,3 (głosów: 1370)

Komentarze (0):

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować!

Galeria

Budynek w stylistyce włoskiego neorenesansu  w Bystrzycy Kłodzkiej
Budynek w stylistyce włoskiego neorenesansu  w Bystrzycy Kłodzkiej
Budynek w stylistyce włoskiego neorenesansu  w Bystrzycy Kłodzkiej
Budynek w stylistyce włoskiego neorenesansu  w Bystrzycy Kłodzkiej

Mapa

Zaloguj się przez Facebook
Connect to your Facebook Account
Logowanie



rejestracja
zapomniałem hasła

Newsletter