Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą Politykę prywatności.

[ Zamknij ]

Wasze wpisy

Jak najbliżej prawdy. Fotografie Leonarda Sempolińskiego

Autor wpisu: Andrzej
Data publikacji: 27.01.2012
Okres historyczny: PRL 1944-1989

Leonard Sempoliński był utalentowanym malarzem. Jednak postanowił poświęcić się fotografii. Zasłynął przede wszystkim z cyklu zdjęć dokumentujących powojenne ruiny Warszawy.

Sempoliński urodził się w Warszawie w 1902 roku.

Zajmował się wieloma rzeczami: malował, rysował, konstruował radia i aparaty fotograficzne, miał również specjalną lunetę do obserwacji nieba. Jego malarstwo bardzo różniło się od fotografii. W obrazach chętnie odwoływał się do awangardy, na przykład do kubizmu, zaś w jego zdjęciach dominował realizm. Uważał, że fotografia powinna pokazywać świat takim, jakim jest, jak najbardziej zbliżać się do rzeczywistości. Dlatego unikał zabaw formalnych i wyrafinowanych technik.

Jego przygoda z aparatem zaczęła się spontanicznie. Najpierw Leonard robił zdjęcia wszystkim i wszystkiemu. Fotografował rodzinę, sąsiadów, znajomych, zwierzęta, domy, ulice. Miał dwa aparaty: wielkoformatowy 18×24 i Leicę. Poza tym sam konstruował urządzenia do robienia zdjęć.

Sempoliński uczył się w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych pod opieką Władysława Skoczylasa. Jednak w 1920 roku porzucił studia i jako ochotnik zgłosił się do wojska, by wziąć udział w walce z bolszewikami. Po wojnie imał się wielu zajęć, pracował jako elektrotechnik czy kierownik techniczno-gospodarczy.

W 1936 roku zaczął na dobre zajmować się fotografią. Przygotował wtedy między innymi cykl zdjęć reklamowych. W tym samym roku zadebiutował też na wystawie organizowanej przez Jana Bułhaka. Pokazał wtedy zdjęcia zrobione podczas pobytu w Wilnie. Później Sempoliński otworzył własny sklep z błonami i papierami przy ulicy Targowej w Warszawie.

Drugą wojnę światową udało mu się przetrwać w stolicy. Gdy tylko mógł, fotografował ruiny. I to właśnie ten cykl zdjęć go rozsławił. Potem dokumentował także nową, odbudowaną Warszawę: MDM, Pałac Kultury, Stare Miasto.

W 1945 roku Sempoliński wrócił na Targową do swojego sklepu. Zaczęli tu zaglądać najwięksi twórcy fotografii. Wspólnie z właścicielem tworzyli nowe projekty artystyczne i nie tylko. Tu narodził się pomysł na założenie związku zbierającego fotografów. 10 lutego 1946 roku w mieszkaniu Sempolińskiego na Saskiej Kępie powstał Polski Związek Artystów Fotografów (potem PZAF przekształcił się w ZPAF). To właśnie tu odbyło się pierwsze zebranie organizacyjne, to była też pierwsza tymczasowa siedziba organizacji. Sempoliński został jednym z członków zarządu.

Sempoliński uczestniczył w słynnych prezentacjach: I Wystawie Fotografiki Nowoczesnej w 1948 roku w Warszawie, w I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie oraz II Ogólnopolskiej Wystawie Fotografiki w Poznaniu.

Zmarł w Warszawie w 1988 roku.

Metryczka:

Podziel się:  

Oceń artykuł:
  Aktualna ocena: 3,3 (głosów: 1270)

Komentarze (0):

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować!

Powiązane lokalizacje

Galeria

Jak najbliżej prawdy. Fotografie Leonarda Sempolińskiego

Mapa

Zaloguj się przez Facebook
Connect to your Facebook Account
Logowanie



rejestracja
zapomniałem hasła

Newsletter