Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą Politykę prywatności.

[ Zamknij ]

Wasze wpisy

Szczęśliwe dni Mai Komorowskiej

Autor wpisu: Karolina Krawczyk
Data publikacji: 01.03.2011

Maja Komorowska jest absolwentką Wydziału Lalkarskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. Po rocznym angażu w Teatrze Maski i Lalki „Groteska” w Krakowie przeniosła się do opolskiego Teatru 13 Rzędów, założonego przez reformatora polskiego teatru – Jerzego Grotowskiego, a następnie do jego Teatru Laboratorium we Wrocławiu.

Z Grotowskim pracowała do 1968 roku, współtworząc jeden z najbardziej inspirujących rozdziałów historii współczesnego teatru polskiego. Grała tu między innymi w Kordianie Juliusza Słowackiego oraz słynnym Księciu niezłomnym Calderona/Słowackiego. Po odejściu z Laboratorium współpracowała z teatrami wrocławskimi: Współczesnym (1968–1970) i Polskim (1970–1972). Na początku lat siedemdziesiątych została zaangażowana do Teatru Współczesnego w Warszawie, prowadzonego wówczas przez Erwina Axera. Ze scenami Współczesnego jest związana do dziś.

Na lata siedemdziesiąte przypadł również jej debiut filmowy – zagrała w krótkim filmie Krzysztofa Zanussiego Góry o zmierzchu, a wkrótce stała się ulubioną aktorką tego reżysera, który obsadził ją w swoich najlepszych obrazach: Życiu rodzinnym, Bilansie kwartalnym, Spirali i Cwale. Komorowska zagrała również kilka ról u Andrzeja Wajdy, na przykład w Weselu i Pannach z Wilka; a także u Tadeusza Konwickiego (Jak daleko stąd, jak blisko, Lawa) oraz u Istvana Szabo (Budapeszteńskie opowieści).

W latach osiemdziesiątych aktorka znacznie częściej pojawiała się w filmie niż w teatrze. Na scenie wystąpiła zaledwie kilka razy: w Tryptyku Maxa Frischa w reżyserii Erwina Axera oraz Kurce wodnej Witkacego, Trzech siostrach Czechowa i Letycji i Lubczyku Petera Shaffera w reżyserii Macieja Englerta.

W latach 90. było Mai Komorowskiej w teatrze znacznie więcej. Stworzyła wybitne role między innymi w Wizycie starszej pani Friedricha Dürrenmatta w reżyserii Wojciecha Adamczyka, Szczęśliwych dniach Samuela Becketta w reżyserii Antoniego Libery, U celu Thomasa Bernharda w inscenizacji Erwina Axera oraz słynnym Wymazywaniu na deskach warszawskiego Teatru Dramatycznego w reżyserii Krystiana Lupy. Od kreacji Marii w Wymazywaniu nadal współpracuje z Lupą, u którego zagrała take Irinę Arkadinę w Niedokończonym utworze na aktora według Mewy Czechowa (2004), Pilar w Sztuce hiszpańskiej Yasminy Rezy oraz Annę Meister w Na szczytach panuje cisza Thomasa Bernharda. Wydaje się, że twórczość Bernharda jest dla niej stworzona.

Od 1982 roku z pełnym zaangażowaniem i wielką miłością do studentów wykłada w warszawskiej Akademii Teatralnej. Skromna w życiu prywatnym, na scenie posiada ogromną charyzmę i siłę ekspresji – to jedna z najbardziej charakterystycznych i jednocześnie wybitnych polskich aktorek.
 

Logo Filmoteki Narodowej.

Zdjęcie główne i zdjęcia w Galerii zostały umieszczone dzięki uprzejmości Fototeki Filmoteki Narodowej: http://fototeka.fn.org.pl/.

Źródło:

B. Osterloff, Pejzaż. Rozmowy z Mają Komorowską, Warszawa 2004.

Metryczka:

Podziel się:  

Oceń artykuł:
  Aktualna ocena: 3,2 (głosów: 1278)

Komentarze (0):

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować!

Powiązane lokalizacje

Galeria

Maja Komorowska
Maja Komorowska
Maja Komorowska

Mapa

Zaloguj się przez Facebook
Connect to your Facebook Account
Logowanie



rejestracja
zapomniałem hasła

Newsletter