Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą Politykę prywatności.

[ Zamknij ]

Wasze wpisy

Emigrantka. Maria Szeliga

Autor wpisu: Marta Konarzewska
Data publikacji: 22.03.2011

Maria Szeliga to bardzo zasłużona, choć mało znana, postać w historii Polski.

Urodziła się jako potomkini rodziny ziemiańskiej na terenie Królestwa Polskiego. Ojciec wcześnie zmarł, więc wychowywała ją głównie matka. Kobiecość doświadczenia pozostanie tematem zajmującym ją przez długie lata jako artystkę.
 
Matka dobrze zadbała o wykształcenie i kulturalne obycie córki.
 
Już w wieku szesnastu lat Maria przeniosła się do Warszawy i niebawem rozpoczęła karierę literacką. Jej wczesne szkice prozą i wiersze drukowały takie wydawnictwa, jak: „Opiekun Domowy”, „Kłosy”, „Biblioteka Romansów i Powieści”, „Przegląd Tygodniowy”, „Przyjaciel Dzieci”.
 
Bardzo wcześnie, w 1873 roku (nie miała wtedy nawet dwudziestu lat), wydała pierwsze dwie powieści: Dla ideału i W przeddzień. Wtedy też ukazał się jej zbiór wierszy Pieśni i piosenki.
 
Poruszała w pismach bliską sobie tematykę: los kobiety wyemancypowanej, na własne życzenie samotnej, a może raczej samodzielnej.
 
Podobnie jak Orzeszkową interesował ją temat podwójnej moralności – innej dla kobiet, innej dla mężczyzn.
 
Z Warszawy pojechała do Pragi, Monachium, Werony, Padwy, Rzymu i Neapolu. To była podróż także literacka. Relacje z niej pisarka zamieszczała w „Tygodniku Mód i Powieści”.
 
Wróciwszy, zamieszkała z powrotem w stolicy. Najpierw z matką, potem wyszła za mąż. Wybrankiem był wydawca utworów Marii Stanisław Jan Czarnowski. Małżeństwo nie trwało jednak długo. Podjęto starania o rozwód, co w tamtych czasach nie było tak proste jak dziś.
 
Maria wciąż pisała. Spod jej pióra wychodziły cieszące się popularnością sztuki teatralne oraz notatki do pogadanek w kółkach robotniczych – zaangażowała się bowiem w działalność socjalistyczną.
 
W związku z tą właśnie działalnością musiała uciekać z kraju. Pojechała do Paryża, gdzie poznała malarza Edwarda Loevy. Pobrali się i razem organizowali spotkania polskiej emigracji.
 
Ich mieszkanie stało się swego rodzaju mekką polskich emigrantów.
 
Maria wciąż pracowała. Pisywała sztuki teatralne (L’Ornière, Les Déblaueurs, Les Nihilistes) oraz szkice krytyczne dla prasy polskiej i francuskiej. Nie porzuciła tematu emancypacji kobiet. W Krakowie opublikowano jej powieść Na przebój, którą poświeciła kwestii dostępu kobiet do wyższego wykształcenia. Książka została przetłumaczona na cztery języki: francuski, niemiecki, szwedzki i hiszpański. 
 
Żywo angażowała się w sprawy Królestwa Polskiego i tamtejszego szkolnictwa. W 1889 roku na Międzynarodowym Kongresie Pedagogicznym w Paryżu wygłosiła referat o represyjnym systemie nauczania i rusyfikacji. W dwanaście lat później przygotowała list protestacyjny w obronie polskich uczniów katowanych za posługiwanie się językiem ojczystym w szkole we Wrześni. Podpisały się pod nim działaczki ruchu kobiecego i pacyfistycznego z całego świata.
 
Sama Szeliga także działała w obronie pokoju. W 1896 roku współuczestniczyła w utworzeniu Lique des Femmes pour le Désarmement International (Międzynarodowej Ligi Pokojowej Kobiet), została nawet jej wiceprzewodniczącą.
 
Podczas wojny poświeciła się działalności dobroczynnej.
 
Do Polski już nie wróciła. Poważnie chorowała na serce, co uniemożliwiało dalekie podróże. Zmarła więc na obczyźnie, jako oddana patriotka i działaczka na rzecz polskiej społeczności. Głównie na rzecz jej warstw wykluczonych: biednych i kobiet.

Źródło:

C. Walewska, Walka o równe prawa. Nasze bojownice, Warszawa 1930.

Metryczka:

Podziel się:  

Oceń artykuł:
  Aktualna ocena: 3,3 (głosów: 1203)

Komentarze (0):

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować!

Powiązane lokalizacje

Mapa

Zaloguj się przez Facebook
Connect to your Facebook Account
Logowanie



rejestracja
zapomniałem hasła

Newsletter