Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą Politykę prywatności.

[ Zamknij ]

Wasze wpisy

Historia pewnej niewielkiej rozbudowy. Katedra białostocka

Autor wpisu: Filip Makowiecki
Data publikacji: 28.04.2011

Traktat w Tylży z 1807 roku włączył Białystok jako stolicę obwodu białostockiego do Imperium Rosyjskiego. Spowodowało to szybki rozwój handlu i przemysłu, a także, co się z tym musiało wiązać – napływ ludności. Gwałtowny wzrost liczby parafian cieszył zapewne białostockie władze kościelne, jednocześnie powodował jednak problem – na liczącą 12 tysięcy głów parafię przypadał tylko jeden mieszczący maksymalnie tysiąc osób kościółek pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny.

Na budowę nowej świątyni, mimo ponawianych próśb, długo nie pozwalały władze carskie. Mimo to ksiądz dziekan Wilhelm Szwarc rozpoczął konsultacje z architektami Stefanem Szyllerem i Józefem Piusem Dziekońskim. Na miejsce budowy kościoła wybrano wzgórze św. Rocha, na którym mieścił się nieczynny już cmentarz. Obecnie znajduje się tam kościół Chrystusa Króla i św. Rocha.
           
Dziekański zaprojektował wielką bazylikę w stylu neogotyku bałtycko-wiślanego. Według szacunków budowa trójnawowej świątyni miała pochłonąć 92948 rubli i 2 kopiejki. W 1896 roku, zgodnie z procedurami, projekt wraz z kosztorysem oraz podaniem wiernych o budowę nowej świątyni został wysłany do Kurii Biskupiej w Wilnie, która przekazała dokumenty gubernatorowi w Grodnie.
 
Sprawa jednak musiała jeszcze poczekać na pomyślne rozwiązanie. W sierpniu 1897 roku odbyła się wizyta cara Mikołaja II w Białymstoku, podczas której przychylnie ustosunkował się do prośby przedstawicieli parafii o zgodę na zbudowanie nowej świątyni. Marzec 1898 roku przyniósł pozwolenie, ale tylko na rozbudowę istniejącego już kościoła.
           
Aby zaspokoić potrzeby parafii, nie łamiąc jednocześnie carskich przepisów, postanowiono po prostu dobudować nowy kościół do starego budynku. Dziekoński szybko zmodyfikował plany lokalizacyjne nowej świątyni. Zaproponował, żeby rozebrać prezbiterium starego kościoła, a nowy postawić prostopadle do jego osi. Zmodyfikował również nieco wygląd kościoła, nawiązując do własnego projektu kościoła św. Floriana w Warszawie.
           
Budowa kościoła zakończyła się w 1905 roku. Świątynię konsekrowano w 1931 roku. „Czerwony kościół”, jak go czasami nazywają białostoczanie, dzięki współpracy parafian przetrwał nienaruszony drugą wojnę światową i stoi dotąd jako jeden z najważniejszych punktów orientacyjnych na mapie Białegostoku.

Źródło:

K.A. Jabłoński, Biały i czerwony. Kościoły białostockiej parafii farnej, Białystok 2008.
A. Lechowski, Białystok. Przewodnik historyczny, Białystok 2009.

Metryczka:

Podziel się:  

Oceń artykuł:
  Aktualna ocena: 3,2 (głosów: 1275)

Komentarze (0):

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować!

Powiązane lokalizacje

Mapa

Zaloguj się przez Facebook
Connect to your Facebook Account
Logowanie



rejestracja
zapomniałem hasła

Newsletter