Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą Politykę prywatności.

[ Zamknij ]

Wasze wpisy

Lalkarski Białystok

Autor wpisu: ewa_zwierzyńska
Data publikacji: 20.06.2011

"Raz, dwa, trzy, Baba-Jaga patrzy!" – woła Malwinka, główna bohaterka spektaklu, który miał swą premierę w Białostockim Teatrze Lalek w marcu 2011 roku. Malwinka odbywa fantasmagoryczną podróż po światach, w których styka się ze swoimi strachami i lękami, by na końcu odkryć ważną prawdę: nasze demony mają nad nami władzę tylko wtedy, kiedy im na to pozwalamy.

Gdy odkryjemy, że nasze lęki mieszkają tylko w naszej głowie i są wytworami naszej wyobraźni, to one znikają, a my możemy stać się wolni. Przedstawienie po raz kolejny udowadnia, że teatr lalek jest kierowany nie tylko do dzieci, bo przecież każdy z nas – dorosłych – doświadcza czasem własnych lęków.

Spektakl ten to owoc międzynarodowej współpracy. Wyreżyserowała go Rosjanka Anna Iwanowna-Braszinska, scenografię wykonały cztery litewskie artystki. Nie pierwsza to sztuka, w której tworzeniu brała udział międzynarodowa ekipa. Białostocki Teatr Lalek należy do ścisłej czołówki teatrów lalkarskich w kraju. Niepodważalną renomę i ugruntowaną pozycję lidera zawdzięcza pracy kilku pokoleń artystów.

A wszystko zaczęło się jeszcze przed wojną, kiedy to grupa zapaleńców stworzyła w 1937 roku amatorski teatr kukiełkowy. Założył go Piotr Sawicki, ślusarz-mechanik, którego społecznie wspierali pasjonaci poświęcający swój czas i energię po to, by najmłodsi mogli zetknąć się z teatrem. Celem działalności była pomoc charytatywna dla ubogich dzieci.

Grupa reaktywowała się w 1947 roku jako Teatr Marionetek, występowała w Białymstoku i okolicznych miejscowościach. Aktorzy podróżowali pociągiem, rekwizyty przewozili w walizkach, a scena była oświetlana za pomocą lamp naftowych. Ten amatorski zespół poświęcał swej pracy całe serce. Ludzie ci tworzyli swój teatr od podstaw z prawdziwą pasją i zaangażowaniem. Często nocowali na widowni, śpiąc na krzesełkach, sami przygotowywali dekoracje i lalki. W 1953 roku teatr uzyskał status sceny profesjonalnej, a dwa lata później założono pierwszą pracownię. Na scenie zaczęli pojawiać się twórcy spoza Białegostoku, nawiązano współpracę z innymi środowiskami lalkarskimi.

W 1960 roku teatr został upaństwowiony. Kierownictwo objęła Joanna Piekarska, która miała spore doświadczenie reżyserskie. Pojawiły się pierwsze sukcesy na festiwalach i przeglądach. Już wtedy zaczął się kształtować indywidualny styl białostockiego teatru – obok lalek na scenie pojawiali się aktorzy, maski, rekwizyty. Jednak dopiero lata 70. przyniosły niesłychany rozkwit i rozwój białostockiej sceny. Zbudowano pierwszy w Polsce budynek teatru lalek, powołano Studium Aktorskie, a następnie Wydział Lalkarski Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie, zorganizowano Międzynarodowy Festiwal Lalkarzy czy Ogólnopolskie Spotkania Teatrów Lalek, nawiązano międzynarodowe kontakty. Pojawiła się też Scena dla Dorosłych, na której wystawiano znakomite spektakle, dość wspomnieć Kartotekę Różewicza uznaną za najlepszą prezentację tego tekstu w kraju.

Nowy dyrektor, Krzysztof Rau, wprowadzał w życie własną wizję teatru, którą definiował słowami:

„Chciałbym, aby to był teatr, w którym kontaktują się między sobą ludzie i lalki. Jest to możliwe wtedy, kiedy będzie to teatr aktorski, gdzie podstawowym nośnikiem jest aktor używający wszystkich środków teatru lalek”.

Następne lata przyniosły dalszy rozwój, twórcze poszukiwania i eksperymenty oraz kolejne sukcesy. Białostocki Teatr Lalek wypracował swój charakterystyczny i rozpoznawalny styl, niejednokrotnie łamiący stereotypy teatru lalkowego. Mieszanie stylów i konwencji, planów „żywego” i „lalkowego”, w którym lalka to równoprawny partner aktora, podążanie w stronę performance’u i wykorzystywanie technik multimedialnych, takich jak komputerowe animacje – wszystko to składa się na fenomen białostockiej sceny lalkowej.

Dzisiaj do Białegostoku zjeżdżają teatry z całego świata, by wymieniać się doświadczeniami i wystawiać swoje sztuki. Co dwa lata odbywa się tu Międzynarodowy Festiwal Szkół Lalkarskich, a dwa razy do roku, w czerwcu i listopadzie, gości Międzynarodowy Przegląd Inicjatyw Teatralnych „Białysztuk”. Warto w tym czasie odwiedzić Białystok, by zobaczyć, co wystawia się na scenach w różnych zakątkach Europy i świata tak odległych, jak Wietnam, Iran czy Izrael.

Na co dzień Białostocki Teatr Lalek oferuje kilkanaście premier w roku, foyer w którym odbywają się wystawy i wernisaże, a od niedawna otworzył dla zwiedzających Piwnicę Lalek. Warto zajrzeć do niej po spektaklu, by obejrzeć całą historię tego teatru w pigułce, czyli setki lalek, które wystąpiły na scenie od początku istnienia teatru. Maski, kukiełki, dekoracje, pacynki, lalki tworzą istny labirynt, w którym można dosłownie zagubić się jak w zaczarowanej krainie, dotknąć, pogłaskać, powąchać i przypomnieć sobie bohaterów wystawianych niegdyś przedstawień.

Najstarsze lalki to prawdziwi dziadkowie – zostały wykonane w 1955 roku do przedstawienia Lis przechera, pamiętają jeszcze czasy założyciela teatru, Piotra Sawickiego. Gdyby wiedziały, jak daleką drogę przebył ich teatr przez te niespełna 60 lat! A przecież Białostocki Teatr Lalek nie powiedział jeszcze ostatniego słowa.

Metryczka:

Podziel się:  

Oceń artykuł:
  Aktualna ocena: 3,3 (głosów: 1286)

Komentarze (0):

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować!

Powiązane lokalizacje

Powiązane tagi

Galeria

Lalkarski Białystok
Lalkarski Białystok
Lalkarski Białystok
Lalkarski Białystok
Lalkarski Białystok
Lalkarski Białystok
Lalkarski Białystok
Lalkarski Białystok

Mapa

Zaloguj się przez Facebook
Connect to your Facebook Account
Logowanie



rejestracja
zapomniałem hasła

Newsletter